Χωρίς τίτλο(2)

εΕφιάλτες βλέπω το βράδυ να με χτυπάνε , ίσως είναι αυτός ο λόγος που το σκοτάδι φοβάμαι
μα έχω τώρα συνηθήσει να ξυπνάω το πρωί, και να χαίρομαι την κατάσταση μου γιατί έτσι είναι η ζωή
στο κεφάλι μου είσαι συχνά πυκνά μια σκέψη, και το ίδιο μου κάνει αν θα λιάσει ή θα βρέξει
και αδιαφορώ αν είμαι εγώ καλά, αν σκέφτομαι ορθά ή αν πράττω λογικά
διότι μπορεί να μην έχω προβλήματα 1000 τελικά, μα μία απο τις έγνοιες μου είναι να σαι συ καλά
και θα συνεχίσω να προσπαθώ, και φως στο σκοτάδι ποτέ ας μη δω
αδράζοντας κάθε ευκαιρία να μαι γω με σένα, σαν να ήταν η τελευταία στιγμή έχοντας όλα τα άλλα γραμμένα
και όσο για τους φίλους μου που ίσως να ξεχάσω για λίγο, θα με καταλάβουν νομίζω και από κοντά τους δεν θα φύγω
όπως έμαθα από της νικολέττας τα γραπτά, ποτέ μην παρατάς ότι αρχίζεις διότι αυτός ήταν ο σκοπός σου αρχικά
για αυτό δεν μπλοφάρω για όσα έχω πει, διότι όλα είναι αλήθεια και ας μην φένεται στην τελική
διότι ότι νιώθω λέω, και δεν θα διστάσω να το ξαναπώ
τι είχα αρχικά και τι στο τέλος, κοπέλα μου ούτε σε είχα ποτέ μα ούτε και σε έχασα και ας νιώθω να τρυπιέμαι από βέλος
και ίσως να κάνω αρκετές ανοησίες, πολλές τόσο πολλές μα για όλα αυτές υπάρχουν αντίστοιχες ερμηνείες
και το βράδυ να με βρίσκω να γυροφέρνω σε σοκάκια, να κλαίγομαι και να χαλιέμαι μα εννόησα όσα είπα σαν αυτά τα στοιχάκια
και ένα πράγμα ζητώ μόνο από σένα τώρα, να σαι πάντα χαρούμενη και εδώ θα μαι σε κάθε δικιά σου μπόρα