Γ σένα

ένας διαβάτης στη δικιά σου μεριά,που γυροφέρνει μέσα της σαν παιδιού αλλοπρόσαλλη χαρά,ψάχνοντας το κάτι που θα επιστρέψει το πρόσωπο του στο παλιό καλό γινάτι,μα κάτι χάνεται και αλλάζει,η όψη του αρχίζει να υφίσταται αλλαγή,η βαναυσότητα του κόσμου τον κάνει να βγάζει πέτρα στη χολή,φτήνοντας αίμα σε κάθετι που σκέφτεται να προβείψάχνει ευκαιρία να τα βγάλει πέρα,μα είναι γκλωβισμένος σε κουτί με χειροπέδαοι τύψεις και οι φόβοι του γνέφουν το πρόσωπο,φοβάται μην του αφήσουν σημάδι αδιόρθρωτομα να που οι φοβίες γίνονται εμμονές,και όλη η ζωή του περιφέρεται γύρω από πολύχρωμες οθόνες

Κ λεω θα γυρισει και δε γυρισε,και εμεινα εκει,κ κοιταζα,μα δε κοιταξε ,παγωσα επιδερμικα αν κ ο πυρετος τα σωθικα μου ψινει, το βραδυ στο σωμα φερνει γαληνη,τπτα σν τελει ορθιο δε θα μεινει,η σκεψη σου στο τζαμι μου εχει μεινει . ,οι σκεψεις εχουν ξανει το μυαλο μου καμινι,

Άνοιξα την καρδιά μου και έγινε ένα με το γκρίζο,
η γρκίζα πόλη με ξέχασε να σφυριζω,
τα αρώματα της να μυρίζω,
μα με χει μάθει με μίσος να με ποτίζω,
με χίλιες και μία σκέψεις το μυαλό να πλημμυρίζω,
και όσο για σένα είσαι πιο χάλια,
σε βλέπω κάθε χάραμα με άδεια μπουκάλια,
να λέω τα βράδυα παραμύθια,
ικανοποιώντας πλέον μια παλιά σου συνήθεια,
το στόμα πλέον είναι άχρηστο αφού η φωνή βγαίνει μόνο από τα στήθια,
έγινες και συ μια παλιά κακιά συνήθεια,
που οι ανησυχίες βαραίνουν τη ψυχή,
που οι δικές σου και οι δικές μου φτάνουν για να καλύψουν όλη τη γη,
νιώθω αδερφέ μου στα μάτια σου τη παρακμή
τη κούραση που σε κατέχει,
κάθε σκέψη που στο μυαλό σου με μίλια τρέχει,
το έρμο δεν αντέχει,
μετατέθει την κόπωση σε πράξεις που προκαλούν ψύχωση και πώρωση,
και ψάχνω μέρα βράδυ λύση στο θέμα σου να βρω,
μα το τοίχος που μας χωρίζει δε βοηθάει διόλου σε αυτό,
και εγώ,
σιγά σιγά ψυχορραγώ,
βουβά πενθώ,με κλαυθμό και οδειρμό,
μέσα σε μια τρύπια με φως από της χαραμάδας της μικρής ουλή,
η ψύχη μου τρέχει και ανησυχεί,
σπρώχνει τα δόντια μπας και σωτηρία βρει,
μα ούτε αυτή ούτε και συ βρίσκεται δρόμο για φυγή

μεχ

τι σε φοβιζει,τι ειναι αυτό που το αχυρενιο μυαλό σου σε σκέψη βάζει
με σκοτούρες σε γεμιζει,δεν σε βοηθά μα σε πετά πιο κατώ
σε ριχνει μεχρι να πιασεις πάτω,γυαλι σπασμενο,προσωπο σαπιο διαλημενο,
ατημελητο και ελαχιστα περιποιημενο,τη χαρά προσμενει το δολιο λυπημενο

αλλο ενα σαπιο γραπτο

αγχος πνιγμενο στου μυαλιου μας τη γωνια,παση αγαπη στη γη νοθεια,εικονες βιας στα σχολεια,νιωθω αηδια,το κεφαλι σε κελι κλεισμενο το καλοκαιρι φλεγεται και το χειμωνα παγωμενο σαν χωνακι παγωτο,νιωθεις τη νυχτα καθετα να ανεβαζει η σκεψη σου τον πυρετο,βιος ανθοσπαρτοε μπιαζει πλεον κατι ουτοπικο,μη ψαξεις συνοχη στα λογια μου,ισως με περασεις γ τρελο,κρανιου τοπος το μερος που κατοικω,το ψωφοκρυο εχουμε συντροφια καθε δειλινο,τοιχος γκριζος με γραμμες μαυρες γραμμενεσ,σαν τελευταιες επιθυμιες πανω χαραγμενες,μονες αλλωτριομενες,σαν ανθρωπων σχεσεις στα σκουπιδια πεταμενες,σαν παραγκουπολεις απο τις κοινωνιες ξεγραμμενες,λεγοντας λεξεις που μενουυν μονο νοερα ειπωμενες

τα ματια βγαζω γ να σε θυμαμαι οπως ησουν παλια

κουραστηκα σιχαθηκα να τσακιζω το εγω μου,δε εχω κατι αλλο να πω,συνεχεια με δοκιμαζω,και τα βραδυα με κλαματα σπαραζω,στης πολης το γκριζο πεπλο ασπαζω,οσο βραδιαζει ολο και παραπανω του μοιαζω,αισθηματα και μυστικα δε μοιραζω,ολα για παρτη μου  και μονος συχνα αραζω,σα λουλουδι ομορφο μαραζω στο χειμωνα ειμαι λιωμα,στο γραφειο πανω πτωμα,στα αυτια μου πωμα γ να μη με  μαυλιζεις μαγικα, τα ματια βγαζω γ να σε θυμαμαι οπως ησουν παλια

αλλο ενα ασκοπο γραπτο

καπου χαραμιζομαι,με χημικα κοκτειλ ποτιζομαι,τα λουλουδια την ανοιξη με μισος ανθιζουνε,τοσο πολυ που απο τοση πικρα θελει να τα φαει η γη,σε ενα κλεισμενο κουτι,ονειρα ψωφια βρωμανε σαν μουχλιασμενο τυρι,και γιατι,να φτασει ως εαυτος μας στο ναδιρ, και σε καθε λαθος που κανουμε φωναζουμε αι σιχτιρ,μουτρα κατω,νερο στο μετωπο για να φυγω απο το πατο,το αισθημα ανοιγει στα δυο οπως το σπαγγατο,μυαλο βγαλμενο πανω σε πιατο,αφου τρως σκατα ,που απαρτιζουν το νου σου τελικα