που να σαι χαμμενη

που να σαι τωρα χαμμενη στης πολης τα στενα δε το χωραει ο μικρος μου νους,γραφω χιλιαδες στιχους γ παρτη σου και δε καταριεμαι ουτε ενα απο αυτους,αν και στο τελος χανονται σαν και σενα στης πολης τους πηχτους καπνους, τελευταια με βρισκω εξισου βαδετο με αυτους,ριχνω τους πεσσους στη δικη μου τη σειρα,μα οι πιθανοτητες με πνιγουν για αλλη μια φορα

"Μετά από σχεδόν ένα χρόνο,η επιθυμία μου για να γράψω φούντωνε συνεχώς, ωθώντας με να γράψω το παρακάτω κείμενο "

Κυκλοθυμίες,νύχτες κρύες,παιδικές φοβίες,αρρωστημένες αμαρτίες,οικονομικές ατασθαλίες,ψεύτικες φιλίες,χίλιες δύο παρανομίες,κοινωνικές αδικίες,σωμάτων αγοραπωλησίες,ριψοκίνδυνες χημείες,άσκοπες περιπλανήσεις σε έρημες τοποθεσίες,στων πόλεων τις χαμμένες συνοικίες,εκεί που γκρεμίζονται οι σχέσεις σαν πύργοι άπο άμμο,εκεί που χάνω τον εαυτό μου σε μια σκέψη απανω,σε μέρη που συχνά πυκνά τον εαυτό μου χάνω,και αναζητώ την τελευταία γεύση από τα χείλη σου πριν πεθάνω,και να αποτρέψω τον εαυτό μου από το να ξανααμαρτάνω,μα κάπου σε χάνω,και τραβιέμαι σε περίεργα μέρη,εκεί που μαζέψω λίγη ανθρωπιά με το πανέρι,μα εσύ,έφυγες πριν τη στροφή,άλλαξες πορεία και μάφησες μονάχο μου στην τελική,σε αντίθεση με τα άπειρα αμάξια που διασχίζουν την εθνική,αφαιρώνοντας λεπτά από τη σάπια τη ζωή μου τη μικρή,βαρέθηκα να ψάχνω την αγάπη και νόημα να βρω,όταν όλοι τριγύρω μου νοιάζονται για τον πλούτο και το ρευστό,και τη καρδιά μου την άδεια να πεθαίνει κάθε βράδυ και να σπα σε χίλια κομμάτια,για τα δικά σου πόρφυρα μάτια,μα γάματα,συχνά γυρνώ σε στένα αλλόκοτα μέσα στα χαράματα,τα κλειδιά μου τα ψιλά μου και 1-2 μικροπράματα,τη μουσική μου για παρέα και το βράδυ να περνά ωραία,και στον ύπνο μου συναντώ άπειρες διαβάτες,ψυχές ,νυχτοπερπατητές,δυνατές βοές,ανήσυχες σκέψεις και ανασφαλείς κοπελιές,εκεί που η φαντασία μαζί σου παίζει,με τα ιδεώδη και τα όνειρα σου σε πλανεύει,και ο κίνδυνος στη γωνία ελλοχεύει,πουλώντας τη σάρκα σου για να μη σε παιδεύει,ισορροπώντας σε παλώμμενο σκοινί πάνω από την αγχώνη,και πόσο σκιάζομαι όταν το δάκρυ σου τη γη ανταμώνει,και όσο βλέπω το γκρεμό η θέληση να πέσω όλο και με πωρώνει,να απεμπολίσω ότι νωθρό τη καρδιά μου λερώνει ,να βρω τη λάμψη που όλους λυτρώνει,αν και το ξυράφι το λαιμό σημώνει,καληνύχτα γλυκιά μου περσεφόνη