Κοπελιά άκου αυτά εδώ που γράφω και ξέρεις πως ποτέ απο την ζωη μου δεν σε διαγράφω
μου χεις πάρει τα μυαλά και τι λογική αλλά τι να κανω έτσι έτσι τό φερε η τρελή αυτή η ζωη
θυμάμαι τότε που είχαμε κάτσει μαζί νομίζω οτι ήτανε φλεβάρης ή κάπου εκεί
σιγά σιγά άρχισες να μου αρέσεις αν και φοβόμουν να στο πω για τον λόγο οτι ήσουν σε σχέση,απλά μόνο αυτό
θυμάμαι μια Τετάρτη απόγεμα στην δικιά μου γειτόνια και ειχα πει στον άπο ποια μου αρέσει τελικά
χαρηκε πολύ για μένα μπορώ εγω να πω και την επομενη μου έσφιξε το χερι με χαρά,
μα τι να πω οι μέρες περνούσαν και το συναίσθημα δυνάμωνε διαρκώς, και τον μάνο να μου λέει άντε χέστην ρε εμπρός
οι επιδώσεις στο μου σχολείο να πάνε λίγο πίσω και οι φίλου μου να λενε την αγάπη να μην μισήσω.
σε στίγμες απογοήτευσης και λύπης να χω τον γιώργο να μου λέει ,μην χαλιέσαι ρε είναι μια γυναίκα μόνο
και η μέρα της αλήθειας καταφτάνει γοργά,και η καρδια μες στο στήθος να χτυπάει γρήγορα
τετάρτη ηταν η μέρα ακόμα το θυμάμαι,όταν έφαγα ενα Χ το οποίο για πάντα θα θυμάμαι
τότε μου είχες πει, ότι δεν ηθελες μια σχέση αλλα σε 1 μήνα κάποιος άλλος σου είχε αρέσει
είσαι τόσο όμορφη σαν οπτασία ,είσαι η δικιά μου πανδεσία
ώρες ώρες εθελοτυφλώ,και τα πιο προφανή πράγματα αρνούμαι να δεχτώ
ίσως φταίει το χαμογελό ή το χαρούμενο πρόσωπο που εχεις και ίσως να ναι αυτό που σε κάνει απο όλες τις άλλες πάντα να εξέχεις
όμως έμαθα τώρα πια ότι τις γυναίκες δεν θα καταλάβω ,είναι όντα περίεργα με ένα παράξενο πλάνο
που μας μπερδεύουν την ψυχολογία και μας κάνουν να νιώθουμε παράξενα σε κάθε παραπλήσια ιστορια
ώντας επιρρεπής στα ίδια λάθη,και από κάθε λάθος που χω κάνει ακόμα να μην έχω μάθει
έχοντας μόνο την ελπίδα για οδηγο,ψάχνω το νόημα της ζωής μου να βρω
μα πάλι σταματώ ανύμπορος να συνεχίσω και την αναζήτηση αυτή την αφήνω αμέσως πίσω,άλλο πίσω δεν πάει η αγάπη με χτυπάει σαν σφυρί στο κεφάλι π συχνα μ φέρνει ζάλη ,για αυτό
προχώρω στο δρόμο για να ξεχάσω.μα κάτι με κρατάει δεμμένο να μην μαφήνει να σε ξεπεράσω,μα ούτε να σε ξεχάσω. συνεχίζοντας στο ίδιο τρυπάκι η ζωή μου αναλώνεται σαν ένα τυρογαριδάκι
και νιώθω την ξενέρα να μου διαπερνά το δέρμα,σαν βέλος π σε χτυπά πιο κάτω απο την πτέρνα
οπως του αχιλλέα την αδυναμία την μεγάλη ,κοπελιά εσύ εισαι η μια,εγω δεν ψάχνω άλλη
μου έχει λείψει η παλιά μου η ζωή,οι συνηθείες,οι φίλοι π με τον χρόνο έχουν ξεχαστεί
τα συναισθήματα εχούν βγει τώρα πια στο παζάρι, και η αγάπη και η φιλία εχουν για άλλα μέρη σαλπάρει
νιώθω μέσα μου ένα απύθμενο κενό, και είναι αδύνατο να καλύψω αυτόν τον οδυρμό
οι σκέψεις μόνο τα κρύα βράδυα έρχονται,καλύπτοντας τα καινά π συνεχώς παρέρχονται
μα τα πράγματα πίσω δεν γυρνούν παρα μόνο από πράγματα π οι άνθρωποι αναπολούν
Αν ήμουν πιο καλά ψυχολογικά ίσως θα έγραφα κάτι που θα ακουγόταν πιο εύηχα στα αυτιά
το μεγαλύτερο μου λάθος ηταν να μην σ μιλώ,μα τώρα όμως βλέπω ότι πιο πολύ σαγαπώ
οι αναμνήσεις ειναι αυτές που μ κανουν παρεα τα βράδυα,και μια απο αυτές π μ έκανες χάδια
θυμαμαι εκείνη τη στιγμή στην παραλία,που σε ειχα πάρει αγκαλιά και όλα γύρω έμοιζαν σαν ουτοπία
και ξέρεις,ίσως ακόμα προσπαθώ να σε ξεπεράσω,μα τις στιγμες χαράς που ζήσαμε ποτέ δεν θα ξεχάσω
και τις στιγμές,εκεινες που μου ανοιγες την καρδιά σου,και μου έλεγες ψιθηριστά ολά τα προβλήματά σου
και τώρα πια,δεν ξέρω αν νοιάζεσαι για μένα,γιατί όλα οσα έγιναν σου φένονται περασμένα
απο φίλους και γνωστούς ψάχνω αν είσαι καλά,και μακάρι να μην έχεις κανένα πόνο στην καρδιά
μα όλα τώρα πια μου φαντάζουν μακρινά,τα οποια πριν λίγο καιρό ήταν τόσο κοντινά
και σε έχω ταυτίσει με το χθες,με τις ημέρες τις παλιές
σε χω δει στιγμές πολλές να δακρίζεις,και τα πάντα να θες να διαλύσεις
εχώ δει το πείσμα να κυριαρχεί τον εαυτό σου,αδιαφορώντας για το ότι έλεγα που ήταν για το καλό σου
σε έχω να μην θες σε κανένα να μιλάς,μα μόνο λίγο χρόνο μονάχη απεγνωσμένα να ζητάς
σε έχω δει αν με κοιτάς με τα πανέμορφα σου μάτια,και με το βλέμα που με κοιτάς να με κάνεις εσύ κομμάτια
και σήμερα το βράδυ σε είδα στο όνειρο μου,να σε έχω αγκαλία και να γελάς στο πλευρό μου
να ειμαι τόσο χαρούμενος εγώ και να σε έχω σιμά μου,μα μόνο στα ονειρα αυτά αφου δεν σε εχω κοντά μου
την αγαπη που μπορείς να δείξεις με μια ζεστή αγκαλιά, δεν μπορει κανείς να δείξει με χίλια 2 φιλιά
και σήμερα η μέρα περνούσε πάρα πολύ αργά,και οι δείκτες του ρολογιού κουνούσαν αμυδρά
και περιμένω τη μέρα που θα σε ξαναδώ,να σε αγγαλιασω σφικτα και να σου πω ποσο σαγαπω
και 'αντέχω' το ότι δεν μιλάμε εδώ και καιρό,μα ισως να ειναι το καλυτερο για τον δικο μου εαυτο
μα δεν αδιαφορώ και ούτε ξεχνάω εσένα,για αυτο και ολα αυτά τα γράφω για σενα
μα δεν με νοιάζει τι λένε για το δικό μου θέμα, ο χρονος που ισως σκοτώνω ειναι μονό για μένα
μπορεί να μην σου έχω μιλήσει για τόσο πολύ καιρο , μα τα συναισθήματα που νιώθω ποτέ δεν τα ξεχνω
Εικόνα αναρτήθηκε από το "http://aganaktismenoixania.blogspot.com"
