τα ματια βγαζω γ να σε θυμαμαι οπως ησουν παλια

κουραστηκα σιχαθηκα να τσακιζω το εγω μου,δε εχω κατι αλλο να πω,συνεχεια με δοκιμαζω,και τα βραδυα με κλαματα σπαραζω,στης πολης το γκριζο πεπλο ασπαζω,οσο βραδιαζει ολο και παραπανω του μοιαζω,αισθηματα και μυστικα δε μοιραζω,ολα για παρτη μου  και μονος συχνα αραζω,σα λουλουδι ομορφο μαραζω στο χειμωνα ειμαι λιωμα,στο γραφειο πανω πτωμα,στα αυτια μου πωμα γ να μη με  μαυλιζεις μαγικα, τα ματια βγαζω γ να σε θυμαμαι οπως ησουν παλια

αλλο ενα ασκοπο γραπτο

καπου χαραμιζομαι,με χημικα κοκτειλ ποτιζομαι,τα λουλουδια την ανοιξη με μισος ανθιζουνε,τοσο πολυ που απο τοση πικρα θελει να τα φαει η γη,σε ενα κλεισμενο κουτι,ονειρα ψωφια βρωμανε σαν μουχλιασμενο τυρι,και γιατι,να φτασει ως εαυτος μας στο ναδιρ, και σε καθε λαθος που κανουμε φωναζουμε αι σιχτιρ,μουτρα κατω,νερο στο μετωπο για να φυγω απο το πατο,το αισθημα ανοιγει στα δυο οπως το σπαγγατο,μυαλο βγαλμενο πανω σε πιατο,αφου τρως σκατα ,που απαρτιζουν το νου σου τελικα

αδερφε μου..

αδερφε μου τραβιεμαι μονος,μαζι μου δε σε παιρνω μαζι μου γιατι ειναι μακρυς ο δρομος,ως επεο ι το πλειστον με πνιγει ο φθονος,και ουτε δε με γιατρευει ο ιδιος ο χρονος,κανε μια παυση,ελα κοντα μου και νιωσε τη αδυναμη μου κραση,χαμμενος σε αλλη φαση,σε εποχη μη υπαρκτη,σε τοπιο γκρι,του χειμωνα το πεπλο καθε βραδυ ξυνει  πληγη,και εσυ εκει στη ιδια σταση ,σαν που αξιωθηκες να σαι απο γυαλι,απο τη μια,κρατα αδερφε τη νυχτα αυτη,σ δινω το λογο,θα σε σωσω απο τα δοντια της μεχρι τη χαραυγη