Γ σένα

ένας διαβάτης στη δικιά σου μεριά,που γυροφέρνει μέσα της σαν παιδιού αλλοπρόσαλλη χαρά,ψάχνοντας το κάτι που θα επιστρέψει το πρόσωπο του στο παλιό καλό γινάτι,μα κάτι χάνεται και αλλάζει,η όψη του αρχίζει να υφίσταται αλλαγή,η βαναυσότητα του κόσμου τον κάνει να βγάζει πέτρα στη χολή,φτήνοντας αίμα σε κάθετι που σκέφτεται να προβείψάχνει ευκαιρία να τα βγάλει πέρα,μα είναι γκλωβισμένος σε κουτί με χειροπέδαοι τύψεις και οι φόβοι του γνέφουν το πρόσωπο,φοβάται μην του αφήσουν σημάδι αδιόρθρωτομα να που οι φοβίες γίνονται εμμονές,και όλη η ζωή του περιφέρεται γύρω από πολύχρωμες οθόνες

Κ λεω θα γυρισει και δε γυρισε,και εμεινα εκει,κ κοιταζα,μα δε κοιταξε ,παγωσα επιδερμικα αν κ ο πυρετος τα σωθικα μου ψινει, το βραδυ στο σωμα φερνει γαληνη,τπτα σν τελει ορθιο δε θα μεινει,η σκεψη σου στο τζαμι μου εχει μεινει . ,οι σκεψεις εχουν ξανει το μυαλο μου καμινι,