καπου χαραμιζομαι,με χημικα κοκτειλ ποτιζομαι,τα λουλουδια την ανοιξη με μισος ανθιζουνε,τοσο πολυ που απο τοση πικρα θελει να τα φαει η γη,σε ενα κλεισμενο κουτι,ονειρα ψωφια βρωμανε σαν μουχλιασμενο τυρι,και γιατι,να φτασει ως εαυτος μας στο ναδιρ, και σε καθε λαθος που κανουμε φωναζουμε αι σιχτιρ,μουτρα κατω,νερο στο μετωπο για να φυγω απο το πατο,το αισθημα ανοιγει στα δυο οπως το σπαγγατο,μυαλο βγαλμενο πανω σε πιατο,αφου τρως σκατα ,που απαρτιζουν το νου σου τελικα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου