αγχος πνιγμενο στου μυαλιου μας τη γωνια,παση αγαπη στη γη νοθεια,εικονες βιας στα σχολεια,νιωθω αηδια,το κεφαλι σε κελι κλεισμενο το καλοκαιρι φλεγεται και το χειμωνα παγωμενο σαν χωνακι παγωτο,νιωθεις τη νυχτα καθετα να ανεβαζει η σκεψη σου τον πυρετο,βιος ανθοσπαρτοε μπιαζει πλεον κατι ουτοπικο,μη ψαξεις συνοχη στα λογια μου,ισως με περασεις γ τρελο,κρανιου τοπος το μερος που κατοικω,το ψωφοκρυο εχουμε συντροφια καθε δειλινο,τοιχος γκριζος με γραμμες μαυρες γραμμενεσ,σαν τελευταιες επιθυμιες πανω χαραγμενες,μονες αλλωτριομενες,σαν ανθρωπων σχεσεις στα σκουπιδια πεταμενες,σαν παραγκουπολεις απο τις κοινωνιες ξεγραμμενες,λεγοντας λεξεις που μενουυν μονο νοερα ειπωμενες
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου