που να σαι τωρα χαμμενη στης πολης τα στενα δε το χωραει ο μικρος μου νους,γραφω χιλιαδες στιχους γ παρτη σου και δε καταριεμαι ουτε ενα απο αυτους,αν και στο τελος χανονται σαν και σενα στης πολης τους πηχτους καπνους, τελευταια με βρισκω εξισου βαδετο με αυτους,ριχνω τους πεσσους στη δικη μου τη σειρα,μα οι πιθανοτητες με πνιγουν για αλλη μια φορα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου